สรรพเสียง...

แดดยามเช้าหรี่แสงลง

มวลเมฆสีเทาเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า

ยามสายลมบางเบาพาดผ่าน

หมู่ใบไม้ก็ขยับไปมา

เมื่อแสงแดดหริบหรี่ลง

ราวกับสิ่งรอบตัวจะหยุดนิ่งตาม

ไม่มีเสียงร้องของเด็กน้อย

ไม่มีเสียงดุด่าจากยักษ์ใจร้าย

ไม่มีเสียงกระแทกฝีเท้าดังปึงปัง

ไม่มีเสียงเอ็ดตะโรจากที่ใด...

แสงแดดเริ่มแผดกล้าอีกครั้ง

หลังลำแสงแรงร้อนพาดผ่าน

มนุษย์บางผู้เริ่มขยับ

เสียงความเคลื่อนไหวเริ่มดังขึ้น

สายลมที่เกือบนิ่งสนิท

โบกโบยพัดแผ่วมาอีกครั้ง

กิ่งก้านใบมากมายขยับตัวขึ้นลงไปมา

กระดิ่งลมส่งเสียงกระซิบเบาๆ

เป็นท่วงทำนองแสนเสนาะ

สัตว์สี่เท้าบางจำพวกคดคู้ในมุมสงบ

ลำแสงแรงร้อนถูกบดบังอีกครั้ง

สรรพเสียงก็เงียบลง..